­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Het  was juli 2019, toen ik in een krant een opmerkelijk bericht las: “tuinder in het groningse Opende wil een camping beginnen, waar mensen, die weinig geld hebben, gratis een week kunnen kamperen”.

Omdat ik wel heel nieuwsgierig naar deze man en zijn  ideeën was, mailde ik hem met de vraag of ik ergens een beetje kon volgen. Ik was erg benieuwd hoe hij dat ging doen en waarom.

Z’n zoon was bezig een Facebookpagina aan te maken: “Ik heb daar geen verstand van” mailde hij terug, “maar je schijnt vriend te kunnen worden, of in jouw geval vriendin.” Dezelfde dag campingnog kreeg ik een vriendschapsverzoek, Facebook was kennelijk in werking. Zo werd ik dus zijn eerste vriendin, iets waarop ik achteraf verschrikkelijk trots ben. Appie Wijma is een bijzondere en leuke man met een “groot hart”. In zijn tuinderij “Het Tuuntje” heeft hij kassen met planten en hij levert ook groenten voor de voedselbank. Hij werkt daar samen met mensen, die moeilijk aan de slag komen. Hij gaat zo goed met deze mensen om, dat ze opbloeien en meer zelfvertrouwen krijgen. Door zijn werk voor de voedselbank komt hij veel met mensen in aanraking, die het wat minder hebben, tijdelijk of al heel lang. Hij vond het schrijnend, dat hun kinderen nooit met vakantie konden; nooit na de grote vakantie ook eens aan anderen konden vertellen, dat ze er met het gezin op-uit waren geweest.

Het moet toch mogelijk zijn om een weekje te kunnen kamperen, dacht hij; bij mij bijvoorbeeld . Ik heb bij de tuin nog een lap braakliggende grond. Zijn oorspronkelijke plan om de kosten te drukken was dat er betalende en niet-betalende gasten zouden zijn. Dit plan liet hij al snel varen, dat zou ongelijkheid geven. De camping  zou er zo-wie-zo komen, de plannen waren rond: voor iedereen  gratis. Dus ging hij aan zoveel mogelijk mensen duidelijk maken wat hij nodig had: tenten, slaapzakken, kortom: campingspullen! Hij ging daarvoor naar diverse kerken en vroeg of hij voor de dienst zijn plannen mocht delen. Ook nam hij contact op met kranten en regionale TV-stations. Hij mocht dan wel geen “kaas hebben gegeten” van Facebook wist hij aardig de weg om publiciteit te genereren.

camping5De buit was groot; tenten en kampeergerei waren er al snel genoeg (op vele zolders liggen dit soort impulsieve aankopen). Ook werd een directiekeet aangeboden, bedoeld als toiletgebouw. Vrijwilligers boden zich al snel aan en vormden een gezellige vriendengroep, die graag aan dit avontuur meewerkte. Een groepje gepensioneerden werkte elke dag aan het project en er was elke dag koffie, persoonlijk gezet door Appie en zijn vrouw.

Inmiddels was het bijna zomer en hij wilde zo snel mogelijk open!  Hij meldde zich bij een fabriek van speeltuigen, deze wilde ook wel iets voor hem doen. Weliswaar moest er wel een bordje met de naam van de firma op, maar daar had Appie geen enkel bezwaar tegen. Sterker nog, hij maakt uitgebreid reclame voor de slager, die iedere week langs komt voor een gratis barbecue en voor de  visboer, die elke vrijdag visjes komt brengen; het Ot-en-Sien museum dat gratis toegangskaarten voor de gasten aanbiedt, evenals het zwembad in de buurt …. En laten we de ijscoman niet vergeten!

Op 19 juli werd ik lid van zijn Facebook ….. en op 20 juli liet hij weten,  dat de volgende dag de opening  zou zijn….ik was van harte welkom, het zou gezellig worden! 

Hans , mijn man, was de hele dag weg en ik vertelde hem ’s avonds dat we volgende ochtend naar Opende moesten. Hij wist nog niet, dat ik een nieuwe vriend had, maar ik wist hem tochcamping2 te overtuigen, dat we de dag erop naar het noorden zouden gaan. Appie schreef via Facebook dat de koffie om 11.00 uur klaart zou staan. Inmiddels wist ik ook waar Opende lag, 25 kilometer boven Drachten, net geen Friesland meer; Groningen dus. Het was goed te vinden, hoewel het in het buitengebied ligt. We moesten de borden “Tuuntje’” volgen en konden in een weiland vlakbij parkeren, waar zoon Carlo ons  met een oranje hesje aan een  plaatsje wees.  De koffie was inderdaad klaar. Een gedeelte van de plantenkas was als koffiehoek ingericht. Appie liep relaxed rond in zijn korte broek en T-shirt. Hij nam alle tijd om met iedereen te praten. Na een klein toespraakje van hem werd er buiten een bord onthuld met de naam van de camping.” Camping Polemonium”.

Polemonium betekent “Jacobsladder”. De gedachte erachter is dat, wanneer je helemaal op de onderste trede staat ……. Je alleen omhoog kunt!

Inmiddels had het eerste gezin al, onder belangstelling van de pers, de eerste tent betrokken. We hadden een geweldige dag met veel inspirerende gesprekken.

….Het vervolg:

Het is nu 3 juli 2021 …..

Weer kregen we een uitnodiging van Appie ………

Ik ben inmiddels niet meer zijn  enige vriendin op Facebook, het maximale aantal is bereikt ……5000. Hij heeft buiten Facebook, er nog veel meer vrienden bij. Wil je veel vrienden krijgen …..? Doe dan als Appie; begin een camping waar echt ALLES gratis is. Vandaag is de opening van de weggeef-winkel: “Appie Gein”.  We kijken onze ogen uit! Het middengedeelte van de camping3camping is omgetoverd tot een echte speeltuin, met pick-nick tafels her en der verspreid over het terrein. De tenten hebben plaats gemaakt voor caravans. Toen de eerste caravan werd geschonken, volgden er al snel meer; want wat doe je met je oude caravan, als je vindt dat de tijd rijp is om er eens mee te stoppen? Appie was er blij mee, het opzetten, afbreken en wegbergen voor de winter, was nogal een gedoe. Bovendien was niet ieders rug geschikt voor een luchtbedje. De caravans stonden netjes op gepaste afstand van elkaar, want we zaten inmiddels met corona. Hoe kon het dat alles, maart dan ook alles gratis was? Appie sprak gewoon zijn grote netwerk aan, op Facebook. Inmiddels wist hij heel goed hoe dat kon werken. Gewoon je wensenlijstjes delen, die waren heel eenvoudig, b.v. 20 pakken koffie, coffeecreamer, pindakaas, kaas, jam, blikken boontjes, appelmoes, houdbare melk, enz. enz. Of hij vroeg of er nog iemand bij Campina kon vragen om toetjes en ja hoor: Campina kwam langs met een wagen vol.

Mensen begonnen ook ongevraagd dingen te doneren: speelgoed, kleding, luiers, maandverband, coronatests (de laatste twee dingen werden in open kastjes op het terrein gelegd.) Na de lock-down, was helemaal het “hek van de dam. Winkeliers begonnen ook nieuwe onverkochte kleding te doneren.  De inhoud van zijn kas kreeg zo ongeveer de aanblik van het  Leger des Heils. Er moest dus een “weggeefwinkel” komen……. De gekregen blokhut (wel zelf in elkaar zetten) werd een echte kledingwinkel. Deels tweedehands kleding waar volop uit gekozen mocht worden en op de laatste dag mochten er twee nieuwe kledingstukken worden uitgezocht. Ook kregen ze een zwarte vuilniszak mee, om in de opslag -ongezien voor de kinderen- vast speelgoed voor Sinterklaas in te slaan, tenslotte liggen in  augustus  de pepernoten ook al in de winkels.

De mensen hebben een geweldige week daar, doen vriendschappen  op voor het leven. Iedereen zit in hetzelfde schuitje, herkennen elkaar en praten zonder schaamte over hun geldzorgen; maar maken ook plezier, heel veel plezier!

De weggeefwinkel is tegenwoordig het hele jaar open, mensen met geldzorgen mogen gewoon langs komen. Ook mensen uit de buurt..

In de kerstvakantie stond Appie met gratis winterjassen op de markt in Groningen.

Mijn verhaal wordt te lang  …….. Neem eens een kijkje op zijn Facebookpagina :

Camping Polemonium  Appie Wijma of google zijn naam.

camping4Maar …… wat die  man met z’n tomeloze energie en enthousiasme allemaal teweeg heeft gebracht gaat verder dan een camping beginnen!

Appie zelf denkt dat de “Grote Baas daarboven” hem flink heeft geholpen.

O, ja…..Ik vroeg of hij zich mij nog herinnerde. “Natuurlijk zei hij:  “Wie vergeet er nou zijn eerste vriendin ?”

Jannie Koppert

j.koppert@ziggo.nl

onlineNu veel kerken open online-kerkdiensten aanbieden,
valt er veel te beluisteren en te bekijken.
Op " Kerkomroep" en " Kerkdienst gemist" kun je zien
en horen, hoe iedere kerk zijn best doet om er wat
moois van te maken.
Muziek groepen, mensen die solo zingen, of een
dominee, die alles alleen voor zijn rekening neemt.
Op de Duitse TV ( kanaal 55), zag ik zelfs op een
ochtend een buitenkerkdienst, waar mensen gezellig
op een kleedje op het gras zaten.
Daar waren wel veel mensen bij elkaar.
Zo zie ik meer kerkdiensten, dan ooit, al moet ik toegeven, dat ik sommige preken wel eens doorspoel
( nooit Maarn natuurlijk...?)
Als niet zo'n trouwe kerkganger, heb ik weer helemaal het gevoel erbij te horen, in deze rare " Corona tijd".
Ook tippen wij elkaar wel eens over een dienst, die we mooi vonden.
De " Kempen dienst" op You Tube, bijvoorbeeld......de omgeving waarin ik ben opgegroeid.

De mooiste diensten vind ik toch wel, die waar de gewone kerkdiensten worden gevolgd.
Een paar zangers, die de gemeente zang doen en de melodie op het scherm ,
zodat je eventueel kunt meezingen, of in ieder geval de woorden kunt meelezen.

Nog even en dan mogen weer meer mensen in de kerk aanwezig zijn, ze mogen
helaas niet zingen......net als tot voor kort in de RK kerk, zij luisterden ook alleen
naar naar het koor, de pastor en de muziek.
Het lijkt me een mooi begin.
Zo komt er dan zo langzamerhand een einde aan een vreemde, maar ook wel
rustige periode, waarin niet alles meer kon, en dus ook veel dingen niet hoefden.

Laten we hopen, dat " Het Virus", een beetje onder controle te houden is,
tot er een vaccin is ontwikkeld.
Want het abnormale, moet niet normaal worden....

Jannie Koppert.
5 juli 2020.

corona

 

 

 

 


Het is lente, de zon schijnt heerlijk en de vogels maken net zo'n vrolijke drukte als vorige jaren.
Toch is alles niet meer hetzelfde momenteel, eigenlijk is niets meer hetzelfde...
Zoveel mogelijk binnen blijven en afstand houden van elkaar, dat is de opdracht, al zo'n week of vijf.
Ik besef wel degelijk, dat ik in een bevoorrechte positie ben, in het bezit van een tuin en het belangrijkste , nog steeds geen geliefden die door het "virus" zijn getroffen.

Het "virus" waar we iedere dag in de media een "update" van krijgen.
Het "virus" , waarvan we dachten dat het alleen in landen " ver van ons bed" zou kunnen toeslaan.
Virologen en intensivisten, worden zo ongeveer bekende Nederlanders, zo vaak zijn ze in praatprogramma's te zien.
Ik probeer wat minder naar dit soort tv programma's te kijken, hoewel dat nog niet helemaal lukt.

Vooral de toestand in de verpleegtehuizen baart mij zorgen.
Mijn zus van 88 mag geen bezoek ontvangen en lijdt daar erg onder.
Haar dochter, die de was bij de voordeur afhaalt, praat vanaf het parkeerterrein, door de telefoon, met haar.
Zo nu en dan krijgen we een telefoontje of lieve kaart van onze kleinkinderen, dat is heel mooi, maar liever zouden we ze even stevig knuffelen natuurlijk.

Evenals de zoons, die wel eens in de tuin verschijnen.
De oude dame, die ik graag bezoek, heeft een briefje op de deur gehangen;
"Ik ontvang geen bezoek vanwege het Corona virus!" 
Dus maar een kaartje brengen of een briefje schrijven...

Vanmorgen weer via "Kerkomroep", de dienst bekeken uit "de ontmoetingskapel" in Maarn.
Ik vind dat er een mooie vorm is gevonden.
Het voelt als een echte kerkdienst. ( Mijn zus in het verzorgingshuis in Friesland kijkt mee! )
Ik vind het toch knap hoe allerlei nieuwe dingen zo snel opgestart worden, het thuis onderwijs via internet is daar ook een goed voorbeeld van.

Maar hoe mooi en warm ook alle nieuwe initiatieven zijn, we snakken weer naar het normaal, van een paar maanden geleden.
Laten we hopen, dat deze tijd ons ook wat goeds heeft opgeleverd en dat we de toekomst met vertrouwen tegemoet zien, ook al zal alles niet hetzelfde zijn.
De vogels zullen zich er waarschijnlijk weinig van aantrekken, die blijven gewoon hetzelfde zingen, als vandaag.

Jannie Koppert

Voor de dienst begon keek ik de liturgie even door.
Erboven staat: “En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren!”

Ik ben verrast, dit was toch het gedicht dat bij de uitvaart van mijn schoonmoeder centraal stond. Van wie was het ook alweer…?
Ik stoot Hans aan en vraag: “Hoe heet die brug, die wij altijd overgaan op weg naar het zuiden…, je weet wel, bij die toren zonder spits?”
Ik wijs naar de tekst (een typisch voorbeeld van onze communicatie tegenwoordig, vrees ik).
nijhoff“Nijhoff-brug”  zegt hij en gaat weer door met het voorprogrammeren van de te zingen liederen.
Nu ik weet hoe die brug heet, weet ik dus ook de naam van de dichter.

Anna

De dominee uit een dorp in de Betuwe kreeg in de oorlog het verzoek een plaats te vinden voor een Joods echtpaar. Zij kwamen oorspronkelijk uit Berlijn, maar werden daar verjaagd en moesten huis en spullen achter laten. Aanvankelijk waren ze veilig in Den Haag, maar dat was van korte duur. Ook daar moesten ze weg.

jannie

­